ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΟΠΙΗΤΩΝ

Κάποτε πριν εκατόν πέντε χρόνια, ήταν ένας φτωχός ρακένδυτος ποιητής που ζούσε από τα πενιχρά έσοδα από τα συγγράμματα του, ο οποίος μια μέρα επισκέφθηκε έναν πλούσιο πολιτικό που τον κάλεσε για κάποια εργασία. Μόλις αντίκρισε το μεγάλο σπίτι με τους περιποιημένους κήπους και τους καλοφορεμένους με ακριβά ρούχα δούλους που υπηρετούσαν τον άρχοντα της οικίας, φάνηκε στο πρόσωπο του μια λύπη και στεναχώρια βλέποντας τόσες πολυτέλειες ενώ αυτός ήταν ρακένδυτος.
Μονολογώντας, σκέφτηκε φωναχτά,
-Τι φρικτό πράγμα να έχει κανείς να παλεύει να βγάζει τα προς το ζην κυνηγώντας συνδρομητές για το περιοδικό του και αγοραστές για βιβλίο του.
Ο πλούσιος νοικοκύρης που τον άκουσε, και μη θέλοντας να τον αφήσει στην πλάνη του, του αποκρίθηκε,
-Η θέση που κατέχω είναι βαριά και δυσάρεστη, και για να έχω αυτές τις μικρές μου πολυτέλειες, μου κόστισαν πολύ ακριβά.
Για να τις αποκτήσω παράτησα μια ήσυχη χωρίς έγνοιες ζωή και έγινα ένας κυβερνητικός αξιωματούχος με ασταμάτητο ωράριο εργασίας δύσκολης και πολύ κουραστικής, με βαριές ευθύνες που με αναγκάζουν να ξοδεύω και να χάνω καθημερινά πολύτιμες ώρες και να μην έχω καιρό να ξεκουραστώ και να ηρεμήσω. Έχασα την ανεμελιά μου και νιώθω πολύ δυστυχής. Ενώ εσύ ένας άνθρωπος της τέχνης και της ποίησης που απολαμβάνει αυτό που κάνει, όσες ώρες εργασίας και αν φορτωθείς, το ευχαριστιέσαι γιατι το αγαπάς. Έχεις την ηρεμία και τη χαρά να κάνεις αυτό που σου αρέσει, γράφεις αυτά που αισθάνεσαι και απαγγέλλεις λόγια που βγαίνουν από τη ψυχή σου. Ενώ αντίθετα εγώ, όσες φορές μες στην δουλειά μου έρχεται μια ωραία ιδέα, μια σπάνια εικόνα, κάποιοι ωραίοι στίχοι, αναγκάζομαι να τα παραμελώ διότι είμαι αναγκασμένος να συνεχίζω την εργασία που μου έχουν αναθέσει και δεν αναβάλλεται. Και όταν γυρίσω σπίτι μου, σαν να έχουν φωνή, μου απαντούν ότι αυτά που θέλω να γράψω, δεν είναι ιδέες που έρχονται στο νου όποτε θέλω εγώ και τις αναβάλλω για ύστερα, αλλά ιδέες πνευματικές, βασιλεύουσες και κυριαρχούσες που σαν προδότης τις απαρνιέμαι για να έχω το καλό μου σπίτι, εγώ ο ελεεινός με τα καλά ρούχα και την σπουδαία κοινωνική θέση, και έτσι να αναγκάζουμε να αρκούμε σ αυτά τα υλικά αγαθά, χάνοντας την ευχαρίστηση της πνευματικής δημιουργίας. 

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Η αμοιβαία εμπιστοσύνη και πίστη αποτελούν τους θεμέλιους λίθους της φιλίας

Η πίστη και η βεβαιότητα ότι συγκεκριμένο άτομο έχει τα χαρίσματα της εντιμότητας και της ειλικρίνειας, ονομάζεται εμπιστοσύνη. Όταν κάποιος διαθέτει αυτά τα χαρίσματα, είναι σε όλους επιθυμία να τον έχουν φίλο. Ποιος μπορεί όμως να είναι σίγουρος για τον άλλο ότι αυτά αυτά τα χαρίσματα τα έχει πραγματικά μέσα του;
Υπάρχει όμως τελικά φιλία, αγάπη και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους;
Η κοινωνική σχέση που αναπτύσσεται αναμεταξύ των ανθρώπων και βασίζεται στην αμοιβαία αγάπη, συμπάθεια και εκτίμηση, ονομάζεται φιλία. Είναι η αγάπη και η ψυχική διάθεση που κυριαρχείται από αισθήματα στοργής, συμπάθειας, τρυφερότητας, αφοσίωσης, και έντονο ενδιαφέρον για τον άλλο το οποίον προκαλεί ευχαρίστηση.
Όταν η φιλία και η εμπιστοσύνη βασίζονται σε συμφέρον ατομικό, όταν κάποιος συναναστρέφεται τον άλλο για ιδιοτελείς σκοπούς, ή τον ο ένας χρησιμοποιεί τον άλλο, αυτό δε λέγεται φιλία, αλλά εκμετάλλευση. Η πραγματική φιλία και εμπιστοσύνη στα εύκολα φαντάζει όμορφη και απλή, αλλά στα δύσκολα δοκιμάζεται και φανερώνεται η πραγματική αλήθεια.
Πολλοί πιστεύουν, ότι φιλία και εμπιστοσύνη υπάρχουν όχι μόνο σαν έννοιες, αλλά σαν πράξη εφαρμοσμένη.
Άλλοι περισσότερο ή λιγότερο δεν πιστεύουν σ αυτές τις έννοιες, διότι ίσως κάποιοι που τους φέρθηκαν σκάρτα, τους πλήγωσαν και τους απογοήτευσαν.
Όμως είναι δύσκολη η ανθρώπινη συμβίωση χωρίς πίστη, διότι αυτή είναι η αρχή των πάντων και η αρχή του ανθρώπου στην οποία θεμελιώνει την ίδια την ύπαρξή του.
Γι αυτό το λόγο οι άνθρωποι αναπτύσσουν μεταξύ τους σχέσεις φιλίας, αγάπης και πίστης, αισθήματα όμως που εύκολα χάνονται δυστυχώς, αν ανάμεσα τους παρεισφρήσουν προσωπικά συμφέροντα όπως στην παρακάτω μικρή ιστορία.

Η ιστορία:
Δύο ταξιδιώτες φίλοι περνούσαν κάποτε από το δάσος και συνάντησαν μια αρκούδα.
Ο ένας έτρεξε γρήγορα και ανέβηκε σε ένα δέντρο, ενώ ο άλλος δεν τα κατάφερε.
Αναγκάστηκε, λοιπόν, να πέσει στο έδαφος και να κάνει τον νεκρό για να τον αγνοήσει η αρκούδα.
 Όντως, η αρκούδα, αφού τον μύρισε για λίγο στο αυτί, έφυγε.
 Τότε ο σύντροφος του κατέβηκε από το δέντρο και τον ρώτησε:
 "Τί έκανε στο αυτί σου η αρκούδα;".
Ο άλλος απάντησε:
"Μου είπε να μην εμπιστεύομαι τον φίλο που με εγκαταλείπει όταν τον χρειάζομαι".
Η αμοιβαία εμπιστοσύνη και πίστη αποτελούν τους θεμέλιους λίθους της φιλίας.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Είναι γραφτό στον καθένα να παθαίνει ότι του γραφει η μοίρα

Μια ιστορία αφηγείται για έναν γέρο αγρότη που δούλευε στα χωράφια του πολλά χρόνια. Μια μέρα το άλογό του το εσκασε. Όταν το έμαθαν οι γείτονες, πήγαν να τον επισκεφτούν.
-Τι ατυχία..., του ειπαν με συμπάθεια.
-Ίσως..., απαντούσε ο αγρότης.
 Την επόμενη μέρα, το άλογο επέστρεψε, φέρνοντας μαζί του τρία ακόμα άγρια άλογα.
-Τι καλή τύχη, θαύμασαν οι γείτονες.
-Ίσως..., απαντούσε ο αγρότης.
 Την επόμενη μέρα ο γιός του αγρότη προσπάθησε να καβαληκέψει ένα από τα άγρια άλογα, μα έπεσε και έσπασε το πόδι του. Γι άλλη μια φορά οι γείτονες ήρθαν να συμπαρασταθούν.
-Τι ατυχία..., του ξανα ειπαν με συμπάθεια.
-Ίσως..., απαντησε ξανα ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα στρατιωτικοί ήρθαν στο χωριό και επιστράτευσαν όλους τους νέους, εκτός από τον γιό του αγρότη, επειδή είχε σπασμένο πόδι.
 -Τι καλή τύχη, αποθαύμασαν οι γείτονες.
-Ίσως..., συνέχισε να απαντά ο αγρότης...

Στην Αγία Γραφή αναφέρεται ότι η μοίρα του ανθρώπου είναι γραμμένη για γέννηση και θάνατο, και ανάμεσα στη διάρκεια των δυο ότι συμβαίνει είναι προκαθορισμένο. Εννοεί τη μοίρα κυρίως του θανάτου, που ούτε γιατρός ούτε μάγος μπορεί να αλλάξει, και ο καθένας πεθαίνει εκείνη τη στιγμή που είναι προκαθορισμένη.
Είναι λοιπόν η μοίρα της ανθρωπότητας προδιαγεγραμμένη. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν γιατι δεν έχουν τις σωστές γνώσεις για τις αιτίες και σκοπούς της λειτουργίας του Σύμπαντος, και προπάντων δεν γνωρίζουν τον σκοπό της υλικής δημιουργίας,  ούτε τη συσχέτηση του εξιψωμένου πνεύματος και της δημιουργίας του Θεού.
Είναι γενικά παραδεχτό ότι υπάρχει κάτι ανώτερο που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια και τις αποφάσεις των ανθρώπων, και είναι παραδεχτό επίσης, ότι αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικά.
Πολλοί δεν πιστεύουν στη μοίρα, ούτε πως υπάρχουν ανώτερες δυνάμεις που προκαθορίζουν τι θα συμβεί.
Πολλοί όμως πιστεύουν στο πεπρωμένο, αλλά παράλληλα δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια, αλλά παλεύουν τη τύχη τους για να δημιουργήσουν οι ίδιοι μια καλύτερη μοίρα..
Αν παρόλο το πάλεμα ξανά και ξανά δεν καταφέρουν κάτι, θα πουν ότι έτσι ήταν γραφτό να γίνει.

Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ

Κάποτε ήταν δυο μοναχοί που κάθονταν δίπλα σε ένα  ποτάμι, όταν είδαν έναν σκορπιό να πνίγεται. Ο ένας αμέσως τον άρπαξε και τον έβγαλε  δίπλα στην όχθη για να τον σώσει. Κατά την διάρκεια όμως της διάσωσης, ο σκορπιός τον τσίμπησε.
Σε λίγο όμως ο σκορπιός και πάλι έπεσε στο νερό. Ο μοναχός και πάλι τον έσωσε, ενώ ο σκορπιός και πάλι τον ξανατσίμπησε.
Ο άλλος μοναχός απορημένος τον ρώτησε,
-Μα αδελφέ μου, γιατί συνεχίζεις να τον σώζεις, αφού το γνωρίζεις ότι είναι στην φύση του σκορπιού να τσιμπάει;
-Διότι είναι στην δική μου φύση να κάνω το καλό και το ηθικό,
απάντησε ο μοναχός.

Συμπέρασμα:
Η υπέρτατη τιμή του ανθρώπου θα έπρεπε να είναι η τιμή του. Η υπέρτατη έκφραση της τιμής του θα έπρεπε να είναι τα πιστεύω του και ο λόγος του.
Πολλοί γράφουν ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν εξαγοράζονται ούτε παρασύρονται, που είναι τόσο πολύ ηθικοί και δίκαιοι, ώστε αποτελούν παραδείγματα για τους άλλους.
Τέτοια παραδείγματα στην ιστορία υπάρχουν. Είναι άνθρωποι που έχουν ιδέες δικές τους και που δεν καθοδηγούνται από πουθενά, από κανένα άλλο σκεπτικό εκτός από αυτό που η ίδια η συνείδηση τους προτείνει ως ηθική αξία και που δεν εντοπίζεται στις εξωτερικές τους πράξεις καθ' αυτές, αλλά στην ποιότητα της βούλησης της διάθεσης τους η οποία δεν διαγνώθεται με μόνα τα εξωτερικά φαινόμενα της έμπρακτης συμπεριφοράς τους, αλλά πράττοντας και ενεργώντας χωρίς ιδιοτελή κίνητρα και συμφέροντα.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ

Μια φορά ήταν ένας λαθρέμπορος που τον κυνηγούσε η αστυνομία, και έπρεπε να βρει κρυψώνα σίγουρη να κρύψει τα εμπορεύματα του. Αφού σκέφτηκε καλά, πήγε σ ένα μοναστήρι που ο καλόγερος εκεί ήταν της πάση γνωστό για το ακέραιο της τιμιότητας του και για την αγάπη που είχε για το δίκαιο και το σωστό.
Τον παρακάλεσε λοιπόν ο κλέφτης να τον αφήσει να κρύψει εκεί το εμπόρευμα του, και αυτός για αντάλλαγμα θα έδινε δωρεάν στο μοναστήρι πέντε χιλιάδες ευρώ. Ο μοναχός ως ήτο φυσικό αρνήθηκε, ο λαθρέμπορος ανέβασε το ποσό στις δέκα χιλιάδες, και ο μοναχός του είπε θυμωμένος να φύγει. Ο άλλος ανέβασε την προσφορά στις είκοσι χιλιάδες, οπότε αρπάζει ο μοναχός την μαγκούρα του και άρχισε να τον κυνηγά. Ο παράνομος όμως απτόητος, ανέβασε την προσφορά του στις πενήντα χιλιάδες, και η συμφωνία έκλεισε.
Ύστερα απ αυτό ο λαθρέμπορος ρώτησε τον μοναχό γιατί τον κυνήγησε με την μαγκούρα αφού στο τέλος δέχτηκε, και ο καλόγερος του απάντησε, διότι είχε πλησιάσει την τιμή του, και ως γνωστόν, ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του τιμή του.

Συμπέρασμα:
Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος στα βάθη της ψυχής του έχει κάποια ηθική αξία που δεν εκτιμάται χρηματικά με απόλυτο τρόπο, όμως στους περισσότερους, ή σχεδόν σε όλους, αυτή η αξία υποτιμάται και υποβιβάζεται ανάλογα εάν σαν αντάλλαγμα προσφερθεί η κατάλληλη αντί αξία, είτε αυτή εκφράζεται σε μεγάλο χρηματικό ποσό, είτε σε άλλο είδος προσφερόμενου αντιτίμου. Είναι αυτό που οι περισσότεροι θεωρούν φυσικό, είναι η αποδοχή μιας ιδέας που υπάρχει στον κάθε άνθρωπο μέσα του από τη στιγμή της γέννησης του. Είναι η ουσιαστική αποδοχή της ανθρώπινης φύσης, η αποδοχή του ιδίου εαυτού που κυοφορήθηκε για χρόνια στο μυαλό και στις καρδιές των ανθρώπων και κληροδοτήθηκε σ αυτούς σαν φυσική εξέλιξη.
Είναι η ανάλογη αξία του καθενός.

ΟΛΟΙ ΕΝΑΙ ΦΙΛΑΥΤΟΙ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ Ή ΛΙΓΟΤΕΡΟ

Ως ορισμό για την λέξη Εγωισμός, ο Αριστοτέλης έδωσε την έννοια της αγάπης που έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του εξηγώντας ότι είναι ένα αίσθημα ολότελα φυσικό.
Μερικοί είπαν ότι ο εγωισμός είναι μία ξεχωριστή φιλοσοφία, κάποιοι τον κατέκριναν από την άποψη ότι παραγνωρίζει τη θεωρία της αλληλοβοήθειας, και πολλοί τον χαρακτήρισαν ως ελάττωμα διότι κυριαρχεί το εγώ σε αντίθεση της λογικής.

Μια μικρή ιστορία λέει ότι κάποτε  ήταν ένας σπουδαίος Αξιωματούχος σε κάποια χώρα με απεριόριστη δύναμη εξουσίας που όμως παρά τη δύναμη του, έτρεφε βαθύ σεβασμό στον πνευματικό του δάσκαλο στον οποίο και πάντα συμπεριφερόταν με ευγένεια και ταπεινότητα.
Μια φορά που τον επισκέπτηκε τον ρώτησε,
-σεβαστέ μου δάσκαλε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;
Αμέσως ο δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό και είπε άγρια στον πρώην μαθητή του,
-τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή;
Ο Υπουργός αμέσως πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένος από την αντίδραση του δασκάλου του και φανερά εκνευρισμένος, ήταν έτοιμος να βάλει τις φωνές στο δάσκαλο του που επέπληξε αυτόν, έναν σπουδαίο πολιτικό που τον έτρεμε όλη η χώρα.
Τότε ο δάσκαλος τον πρόλαβε χαμογελώντας ήρεμα και του είπε,
-αυτή η συμπεριφορά σου αγαπητέ μου είναι ο εγωισμός.

Συμπέρασμα:
Κατά τη γνώμη μου ο εγωισμός είναι αίσθημα αυτονόητο που έδωσε η φύση στον άνθρωπο για την αυτοσυντήρηση του. Είναι η θέληση του για το συμφέρον της προαγωγή της δικής του ευημερίας, ένα συναίσθημα παρόμοιο με τις φυσικές αισθήσεις που φέρει ο καθένας εκ της γεννήσεως του.
Είναι η φυσική τάση για αυτοσυντήρηση του ανθρώπου που πηγάζει ως εκ της φύσης του να αγαπά πρώτα τον εαυτό του και ότι άλλο αισθάνεται πως του ανήκει. Είναι μια εξήγηση που αν την δούμε σωστά, θα καταλάβουμε ότι εμπεριέχει μια ηθική που εξισορροπεί τις συμπεριφορές όλων των ζώντων ανθρώπων και οργανισμών, διότι τα αποτελέσματα των συμπεριφορών ως απόρροια αυτών των συναισθημάτων καλών ή κακών, καθορίζουν την τάξη και αρμονία σε ολόκληρη τη φύση. Αν σκεφτούμε ότι πρώτα αγαπάμε τον εαυτό μας, ύστερα τα παιδιά μας και την οικογένεια μας, την περιουσία μας, τον τόπο μας , την πατρίδα μας και ούτω καθεξής, καταλήγουμε να ονομαζόμαστε λαοί φιλόπατρεις, κάποτε και εθνικιστές.
Εάν όμως συμπεριφερόμαστε με υπέρμετρο βαθμό ένεκα αυτής της αγάπης για τον εαυτό μας, πολλές φορές αδικούμε τους άλλους, γινόμαστε φίλαυτοι και χάνουμε την ηθική την οποία λαμβάνει υπόψιν της και εξισορροπεί το καλό του καθενός με το καλό του συνόλου ή του διπλανού του.
Φιλαυτία είναι η αγάπη του εαυτού σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν που υποδεικνύουν οι συμβάσεις της ηθικής και ονομάζεται υπέρμετρος εγωισμός. Όταν ακόμα ο εγωισμός συνοδεύεται και από αυταρέσκεια, τότε από αυτόν προκύπτει η αλαζονεία.

Η ΕΑΥΤΗ ΚΑΚΗ ΦΥΣΗ

Ο Σωκράτης δεν πίστευε πως η ανθρώπινη φύση είναι κακή ή πως έχει διαφθαρεί από κάποιο προπατορικό αμάρτημα.  Γι’ αυτόν, το “Αγαθόν” είναι ν’ ακολουθεί ο καθείς την φύση του. Και η φύση είναι αχώριστη από την Λογική. Αν πολύ συχνά οι ανθρωποι γινονται κακοί, αιτία είναι ότι αγνοούν το καλό. Γιατί όταν ξέρουν το καλό, αναγκαστικά κάνουν καλό.
Πίστευε ακόμα ότι “ουδείς εκών κακός”, δηλαδή οι άνθρωποι δρούν  κακά, επειδή από άγνοια παίρνουν το κακό για αγαθό. Ενεργούν κακά επειδή τους λείπει η γνώση. Και η γνώση είναι συνείδηση, η ακούραστη εξερεύνηση του εαυτού μας, η άρνηση να ενδώσουμε σε απατηλά φαινόμενα, η προσπάθεια ν’ ανακαλύψουμε την ουσία της αρετής.  Στην γνώση αυτή, στην αυτοσυνείδηση αυτή, μόνο η σοφία και ο Λόγος, μπορεί να μας βοηθήσει. Και μόνο ο σοφός μπορεί να είναι ευτυχισμένος.
Παρ όλους τους σοφούς στοχασμούς του Σωκράτη, η γνώμη η δική μου είναι διαφορετική, διότι βλέποντας όσα συμβαίνουν γύρω μας, δεν μένει άλλη κατάληξη στη σκέψη μας για ορισμένους ανθρώπους, παρά ότι μέσα τους έχουν έμφυτη την κακία και την αμαρτία.
Πολλές φορές οι άνθρωποι είναι υποχείριοι των κακών σκέψεων τους έχοντας σκοτάδι στη ψυχή τους, αν και γνωρίζοντας την αλήθεια της καλοσύνης, ούτε την επιθυμούν ούτε την αναζητούν. Γίνονται σκλάβοι της κακίας τους, με ψεύτικα αισθήματα, και κακές συνήθειες.
Πολλές φορές κάποιοι έχοντας έμφυτη την κακία μέσα τους, αν και γνωρίζουν την αλήθεια του καλού, δεν χαίρονται για το καλό του άλλου, γιατι μέσα τους έχουν την ζηλοφθονία.
Πολλές φορές κάποιοι έχοντας έμφυτη την αχαριστία μέσα τους, διαπράττουν την απεχθέστερη των αμαρτιών ανταποδίδοντας την καλοσύνη με κακία. Αν και έχουν απόλυτα την γνώση της καλοσύνης και της βοήθειας που έχουν δεχτεί, εντούτοις την επιστρέφουν προκαλώντας κακό και δυστυχία σε αυτόν που τους έχει βοηθήσει ή ευεργετήσει.
Πολλές φορές η κακία σε πολλούς είναι έμφυτη. Παρακολουθούμε  οποιουδήποτε είδος αυτής να κυριαρχεί στους ανθρώπους. Το πισωπλατο κουτσομπολιό, η κακιά γνώμη για τους άλλους και κυριότερα η διπροσωπία ένα από τα χειρότερα των κακών, που με ψέματα και ψεύτικες φιλίες κάποιοι επιφέρουν πισωπλατες μαχαιριές προκαλώντας μεγάλη ζημιά σε όσους τους εμπιστεύονται.
Ότι το κακό πολλές φορές είναι έμφυτο προερχόμενο εκ της φύσεως και της δημιουργίας της, το βλέπουμε να συμβαίνει στην παρακάτω ιστορία:

Η ιστορία:
Στην άκρια ενός ποταμιού, καθόταν ένας σκορπιός και ήταν σκεφτικός πώς να περάσει το ποτάμι και να πάει στην αντίπερα όχθη.
Στην πολλή ώρα είδε ένα βάτραχο να βγαίνει από το νερό, και χωρίς να χρονοτριβεί, τον παρακάλεσε με πολλή ευγένεια να τον βοηθήσει να περάσει απέναντι.
- Αγαπητέ και ευγενικέ μου βάτραχε, μήπως μπορείς να με περάσεις απέναντι; 
του είπε
Ο βάτραχος το σκέφτηκε και του απάντησε προβληματισμένος,
- Ευχαρίστως θα σε περνούσα απέναντι, αλλά φοβάμαι πως θα με τσιμπήσεις με το κεντρί σου και θα πεθάνω.
-Θα ήμουν τρελός να κάνω κάτι τέτοιο, διότι τότε θα πνιγόμουν και εγώ. Θα ήταν καθαρή αυτοκτονία. του απάντησε ο σκορπιός.
Πείστηκε έτσι ο βάτραχος και τον φόρτωσε στην πλάτη του να τον πάει απέναντι. Μετά από λίγη ώρα και ενώ βρισκόταν στη μέση του ποταμιού, ξαφνικά γυρίζει ο σκορπιός και τον τσιμπάει με το κεντρί του θανάσιμα.
Ξεψυχώντας και καθώς άρχισε να βυθίζεται στο νερό ο βάτραχος με φωνή γεμάτη απορία τον ρώτησε,
-Μα γιατί το έκανες αυτό; Δεν καταλαβαίνεις πως θα πεθάνεις και εσύ τώρα;
Ο σκορπιός τότε του είπε με θλιμμένη φωνή:
- Το ξέρω φίλε μου αγαπητέ και ευγενικέ μου βάτραχε, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς…
Είναι δυστυχώς στη φύση μου ξέρεις...

ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΚΟΠΟΙΣ ΚΤΩΝΤΑΙ

 

Οι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν σκληρά να μάθουν να βελτιώνουν τις ικανότητες τους, νιώθουν ευχαρίστηση γιατι αυξάνουν την απόδοση τους σε μακροχρόνια βάση. Πολλές φορές εγκαταλείπουν στα μισά την προσπάθεια να μάθουν, όμως αν επιμείνουν θα τα καταφέρουν και θα νιώσουν ευτυχέστεροι.
Το συμπέρασμα αυτό ισχύει για τον αθλητή, τον μαθητή, τον σπουδαστή, τον ασκούμενο τεχνίτη και για όλα τα όντα στον πλανήτη. Όποιος μάθει καλά επιβιώνει καλύτερα, όποιος δεν μάθει διαβιώνει δυσκολότερα.
Είναι αναπόφευκτο ότι κάποιος θα πρέπει να περάσει μέσα από μια δύσκολη φάση για να μάθει. Να περάσει τη δύσκολη διαδικασία της εκμάθησης και της σκληρής προσπάθειας ώσπου να νιώσει ότι μπορεί να αποδώσει και να αυτονομηθεί, ώσπου να νιώσει ότι μπορεί να σταθεί στα δικά του πόδια.
Από την άλλη, όποιος δεν προσπαθήσει είτε γιατι βαριέται, ή κουράζεται, ή δεν του δόθηκε η ευκαιρία ή ακόμα του στέρησαν αυτό το δικαίωμα, σίγουρα δεν θα τα καταφέρει εύκολα, σίγουρα θα πετύχει λίγο έως καθόλου
Όλα αυτά ισχύουν για τους ανθρώπους, το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα όντα στη φύση. Είναι ο υπέρτατος νόμος, οι άγραφοι νόμοι της φύσης που είναι τόσο ισχυροί και δυνατοί που καθορίζουν τις φυσικές ισορροπίες και που χωρίς αυτές δεν θα μπορούσε να διαιωνιστεί η ζωή, όπως το παράδειγμα της κατωτέρω ιστορίας:

Ένας καθηγητής Βιολογίας εξηγούσε στους μαθητές του πώς μια κάμπια γίνεται πεταλούδα.Τους είπε ότι κατά τις επόμενες δύο ώρες η πεταλούδα θα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι και αφού τόνισε ότι κανείς δεν πρέπει να τη βοηθήσει, έφυγε.
Οι μαθητές περίμεναν και κάποια στιγμή άρχισε η διαδικασία. Η πεταλούδα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι, όταν ένας από τους μαθητές τη λυπήθηκε και αποφάσισε να τη βοηθήσει. Έσπασε λοιπόν το κουκούλι και η πεταλούδα η οποία δεν χρειαζόταν πια να καταβάλει καμία προσπάθεια, λίγο αργότερα πέθανε.
 Όταν επέστρεψε ο καθηγητής και του είπαν τι είχε συμβεί, εξήγησε στον μαθητή ότι στην πραγματικότητα βοηθώντας την πεταλούδα τη σκότωσε, γιατί σύμφωνα με τον νόμο της φύσης, η προσπάθεια της πεταλούδας να βγει από το κουκούλι τη βοηθά να δυναμώσει τα φτερά της.
Ο μαθητής της στέρησε την προσπάθεια και έτσι, η πεταλούδα πέθανε. Ας εφαρμόσουμε την ίδια αρχή και στη ζωή μας, σύμφωνα με την οποία τίποτα αξιόλογο δεν κατακτάται χωρίς προσπάθεια.

ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Αντί να δίνει κάποιος καλές συμβουλές είναι καλύτερα να δίνει το παραδείγματα καλών πράξεων, διότι είναι δυσκολότερο να οδηγηθεί κάποιος στην καλοσύνη με νουθεσίες, και ευκολότερο παρακολουθώντας καλές πράξεις.
Ο Δρόμος προς το καλό βοηθά τους νέους να στραφούν μακριά από την ανηθικότητα μέσω καλών παραδειγμάτων που τους επιτρέπουν να αναπτύξουν μια ηθική κοινή λογική. Ένα κίνητρο για τις σωστές δράσεις τους, είναι οι καλές και ηθικές συμπεριφορές των μεγαλυτέρων, καθώς ως μιμητικό ον, ο άνθρωπος πάντα ακολουθεί.
Οι συμπεριφορές των ανθρώπων ως μιμητικές πράξεις είναι δραστηριότητες που δημιουργούν και αναπτύσσουν θετικά πρότυπα για τη σωστή και τη λάθος συμπεριφορά, πρότυπα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να χαράξουν με επιτυχία ή αποτυχία το μέλλον κυρίως των νέων ανθρώπων και να οικοδομήσουν την ευθύνη και την ευπρέπεια τους.
Η διδασκαλία με τα παραδείγματα είναι περισσότερο επωφελής είπε κάποιος φιλόσοφος, το ίδιο αποδεικνύει και η μικρή ιστορία παράδειγμα που ακολουθεί:

Η ιστορία:
Μια νύχτα που είχε σφοδρή θαλασσοταραχή, η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Την άλλη μέρα ένας νεαρός που περπατούσε στην ακρογιαλιά είδε έναν ανθρωπάκο να σκύβει στην άμμο και να σηκώνει έναν - έναν τους αστερίες και πολύ απαλά να τους ρίχνει μέσα στην θάλασσα.
Στάθηκε και τον παρατηρούσε για πολλή ώρα. Ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του και η έκφραση του προσώπου του ήταν σφιγμένη από την προσπάθεια.
Κάποια στιγμή αποφάσισε και του φώναξε,
-Μα τι κάνεις με τόσο πολύ κόπο; Δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις. Είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά, δεν μπορείς να τους σώσεις όλους. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις.
Ο ανθρωπάκος τον κοίταξε, του έδειξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του και του είπε:
-Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ...
Και λέγοντας αυτά τα λόγια πέταξε τον αστερία απαλά μέσα στην θάλασσα.
Ο νεαρός συνέχισε το δρόμο του περπατώντας πλάι στους ξεβρασμένους αστερίες.
Λίγο παρακάτω όμως, κάποιοι τον είδαν να κοιτάει κλεφτά γύρω του μήπως τον βλέπει κανείς κι όταν βεβαιώθηκε πως ήταν μόνος του, έσκυψε μάζεψε έναν αστερία και να τον απόθεσε μαλακά στη θάλασσα...

Η ΚΑΚΙΑ

Η κακία είναι κάτι βαθύ, ισχυρό και ανεξέλεγκτο. Οι πράξεις των κακών ανθρώπων εμπεριέχουν κακία και εκδίκηση και ουδεμία φορά είναι μια αντίδραση εν βρασμό ψυχής. Δεν είναι ελεγχόμενο συναίσθημα και τις περισσότερες φορές  συνοδεύεται από βαθιά ικανοποίηση για το κακό που προκαλείται εξ αυτής, χωρίς  ο αίτιος να αντιλαμβάνεται ή να νοιάζεται για τις συνέπειες.
Ο κακός προσπαθεί να ανεβάσει τον εαυτό του γκρεμίζοντας τους άλλους, αλλά συνήθως το
κακό πάντα γυρίζει μπούμερανγκ. Και σε αυτόν που βλάπτει και σε αυτόν που το διαιωνίζει.
Όμως οι κακοί είναι άνθρωποι βαθιά δυστυχείς, και βαθιά μέσα τους ξέρουν την αλήθεια. Μπορεί τις περισσότερες φορές να μην τιμωρούνται από το νόμο, αλλά μόνη τιμωρία τους έχουν την αυτοαπομωνοση τους και την κατάντια να ζουν χωρίς αγάπη, τη μόνη που μπορεί να φέρει τη χαρά και την ευτυχία.
Αν κάποιος πιστέψει ότι μπορεί με την αγάπη του να αλλάξει ένα κακό άτομο δίδοντας του ευκαιρία για να συνετιστεί, στο τέλος θα δει τη ματαιότητα της πράξης του, γιατι θα ανακαλύψει ότι η αγάπη έναντι της κακίας δεν είναι αρκετή. Κάτω από ανάλογες συνθήκες αναδεικνύεται και φανερώνεται ο κακός εαυτός του καθενός.

Η κακία πάντα φανερώνεται:
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια κακιά γριά γυναίκα που δεν αγαπούσε κανέναν εκτός τον εαυτό της, δεν είχε κάνει ποτέ καλό σε κανέναν και μόνο κακό λόγο είχε για όλους.
Όταν πέθανε, την άρπαξαν οι δαίμονες και την πέταξαν στη Φλογισμένη Λίμνη της Κολάσεως.
Μόλις το αντιλήφθηκε ο φύλακας άγγελός της, κάθισε και σκέφτηκε να θυμηθεί μια καλή της πράξη και να την αναφέρει στο Θεό ώστε να τη λυπηθεί.
Πάει χαρούμενος στο Θεό και του λέει,
-Αυτή η γυναίκα μια φορά έβγαλε ένα κρεμμυδάκι φρέσκο από το περιβόλι της και το έδωσε σε έναν ζητιάνο που πεινούσε.
Κι ο Θεός απαντάει,
-Πάρε, λοιπόν, εκείνο το κρεμμυδάκι και πήγαινε πάνω από τη λίμνη. Κράτα γερά το κρεμμυδάκι από τη μία άκρη και πες στη γριά να πιαστεί από την άλλη. Μόλις πιαστεί, τράβα την. Αν καταφέρεις να την τραβήξεις έξω από τη λίμνη, τότε δικαιούται να πάει στον Παράδεισο. Όμως, αν σπάσει το κρεμμυδάκι, σημαίνει πως η ψυχή της ανήκει στην Κόλαση. Έτρεξε βιαστικά ο άγγελος στη γριά και της φώναξε,
-Έλα, πιάσου γερά από το κρεμμυδάκι και εγώ θα σε τραβήξω έξω.
Κι άρχισε να την τραβάει προσεκτικά.
Την είχε βγάλει σχεδόν ολόκληρη από τη λίμνη και της χαμογελούσε γεμάτος ελπίδα, μα μόλις είδαν οι άλλοι αμαρτωλοί που την τραβούσε έξω, γαντζώθηκαν από τα πόδια της, για να σωθούν κι αυτοί. Μα η γυναίκα ήταν πραγματικά κακότροπη, άσπλαχνη, κι άρχισε να τους κλωτσάει με μανία.
-Εμένα θέλει να σώσει, όχι εσάς. Δικό μου είναι το κρεμμυδάκι, όχι δικό σας.
Μόλις η γριά ξεστόμισε αυτά τα λόγια, το κρεμμυδάκι έσπασε κι αυτή έπεσε πάλι στη λίμνη και στα έγκατα της κόλασης.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Ποια είναι η αλήθεια; ρώτησε  ο Πιλάτος εκείνον  που θα έπρεπε να την γνωρίζει. Αλλά  Εκείνος παρέμεινε σιωπηλός. Και η αλήθεια την οποίαν δεν αποκάλυψε, παρέμεινε κρυμμένη και αφανέρωτη για τους πολλούς ανθρώπους μέχρι τις σημερινές μέρες. Ωστόσο αυτή η ερώτηση  παραμένει ανοικτή από την εποχή του Σωκράτη μέχρι το Χριστό και θα παραμένει για πάντα, μέσα σε ένα κόσμο ελεγχόμενο, όπου απαγορεύεται να υπάρχει η απόλυτη αλήθεια. Σε ένα κόσμο ελεγχόμενο θα υπάρχει παντοτινά μόνο μερική από αυτήν, ώστε τοιουτοτρόπως να ποδηγετείται και να ελέγχεται ολόκληρη η ανθρωπότητα. Την υπέρμετρη αλήθεια κανείς δεν μπορεί να τη διασαφηνίσει απόλυτα, αφού και ο ίδιος ο Χριστός την είπε μέσω των παραβολών, με ένα ιδιαίτερο τρόπο που μπορεί να επεξηγηθεί κατά το δοκούν. Όσοι άνθρωποι τόσες και οι γνώμες, γι αυτό την δική του αλήθεια μπορεί να την βρει ο καθένας μέσα του από τη δική του φώτιση και λογική.  Λογικοί άνθρωποι λογύνται όσοι μπορούν να διακρίνουν ποιό είναι το καλό και ποιό το κακό, ποιο το συμφέρον και ποιο το ζημιογόνο. Αυτοί μόνοι πρέπει να λέγονται αληθινά λογικοί άνθρωποι, αυτοί μόνοι ίσως γνωρίζουν μέρος της πραγματικής αλήθειας.

Η αλήθεια και το ψέμα:
Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάποτε η Αλήθεια, ήταν μια πανέμορφη γυναίκα. Όλος ο κόσμος την αγαπούσε και την έβαζε στο σπίτι του. Από την άλλη μεριά ήταν και το ψέμα, ένα κακάσχημο τέρας που μόνο στην όψη του τρόμαζε τους ανθρώπους και αναγκαζόταν να ζει κρυμμένο στις σπηλιές γιατί πάντα έβρισκε τις πόρτες του κόσμου κλειστές. Γι αυτό αποφάσισε να κυρήξει πόλεμο στην αλήθεια...
Την προκάλεσε και βρέθηκαν σε ένα ξέφωτο να πολεμήσουν. Δέκα μέρες και δέκα νύχτες πάλευαν ασταμάτητα, τα σπαθιά τους έβγαζαν φλόγες, τίποτα δεν σταμάταγε το Ψέμα μέχρι να υπάρξει κάποιος νικητής. Η Αλήθεια πάλευε με όλη της την δύναμη. Η κούραση ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα τους, αλλά κανείς νικητής κανείς νικημένος δεν έβγαινε. Για μια στιγμή ξεθεωμένοι πλέον, βρήκαν το κουράγιο να σηκώσουν και οι δυο τα σπαθιά τους, και τα κατέβασαν ταυτόχρονα ο ένας στο κεφάλι του αλλουνού… Τι σύμπτωση όμως... Η Αλήθεια κατάφερε να κόψει το κεφάλι του Ψέματος και το Ψέμα να κόψει το κεφάλι της Αλήθειας... Για μια στιγμή σιγή... Άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά τα κεφάλια τους. Δυστυχώς όμως η Αλήθεια πήρε το κεφάλι του Ψέματος και το Ψέμα το κεφάλι της Αλήθειας.....
Και από τότε ο κόσμος δυσκολεύεται να τους αναγνωρίσει.. Το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα.....

ΓΙΑΤΙ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Η αλήθεια είναι δύσκολη και τις περισσότερες φορές πονάει, γιατι συνήθως οι πράξεις μας είναι αποτέλεσμα ιδιοτέλειας προς ίδιον όφελος. Είναι πικρή και φέρνει τα πάνω κάτω, γι αυτό οι περισσότεροι δεν την αντέχουν όταν την αντιμετωπίζουν. Είναι λίγοι οι ικανοί που μπορούν να την ακούσουν, να την πουν, και να την αποδεχτούν.
Το ψέμα είναι καθημερινό φαινόμενο στη ζωή μας, άλλοτε μικρό και άλλοτε μεγάλο. Όταν η αλήθεια δεν μας βολεύει την κρύβουμε και λέμε ψέματα για να καλύψουμε ότι μας εκθέτει και μας ζημιώνει.
Πρέπει να ξέρουμε ότι το ψέμα προκαλεί κακό, αλλά πολλοί το χρησιμοποιούν διότι η αλήθεια συνήθως καίει και γι αυτό την αποφεύγουν. Για να την λέει κάποιος πρεπει να είναι τολμηρός και πνευματικά ελεύθερος, προσόντα που οι περισσότεροι δεν τα έχουν, και αν ακόμα τα έχουν δεν τα χρησιμοποιούν, γιατι την αλήθεια την ωραιοποιούν και την κρύβουν σε μισά ψέματα και μισές αλήθειες γιατί έτσι τους συμφέρει.

Γιατί κρυβόταν η αλήθεια:
Ένας άνθρωπος όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει. Πέρασε απ' όλες χώρες του κόσμου, στις χώρες του βορρά και στις χώρες του νότου και της δύσης χωρίς αποτέλεσμα..
 Μια φορά όταν βρισκόταν σε μια μικρή χώρα της ανατολής νιώθοντας κουρασμένος από την περιπλάνηση του και απελπισμένος που δεν έβρισκε την απάντηση, κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς να ξαποστάσει. Ξαφνικά από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε θόρυβος, κάτι σαν γρύλισμα. Σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με το ξίφος του προτεταμένο. Προχωρώντας στην είσοδο ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε σε γυναίκα. Μπήκε στη σπηλιά που βασίλευε φοβερή δυσοσμία και όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή.
Εκείνη σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει.
-Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος.
-Τη βρήκες, του είπε η γριά.
-Εσύ είσαι η Αλήθεια;
-Ναι.
-Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος;
 Εκείνη του έδωσε αποδείξεις: ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του, τις περιπέτειές του. Ο άνθρωπος ήταν αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία:
-Είσαι άσχημη και αποκρουστική και γι αυτό κρύβεσαι. Ποτέ μου δεν συνάντησα τίποτα πιο τρομερό από σένα. Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω;
-Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία και όλοι θα σε πιστέψουν.